ท้ายที่สุด...มนุษย์อย่างเราก็ต้องมีเพื่อน..............ช่ายมะ

ไม่รู้ว่ะก็แค่เรื่องเล่า กับความเอาแต่ใจ

Sat, 08 Dec 2007 08:30:47 GMT

เชื่อรึเปล่าว่า..มนุษย์เราสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตได้

ในแง่มุมหนึ่ง.ทุกคนก็เข้าใจตรงกันว่าเราเปลี่ยนหรือย้อนเวลากลับมาไม่ได้

แต่เรื่องบางเรื่อง

..พอเวลามันผ่านไปนานๆเข้า

เรื่องราวกลับเปลี่ยนแปลงไปในความทรงจำ....

ครั้งหนึ่งที่กูมักจะคิดว่าเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา กูเป็นคนที่ถูกกระทำมาโดยตลอด

กูโดนเอาเปรียบ

กูโดนหลอกใช้

เชื่อไหมว่า

พอกูมองโลกด้วยความกล้า(ที่สุดในชีวิต)เพราะความเมา555+

กูโกหกตัวเองมาตลอด

กูพลิกกลับเรื่องเล่าหรือความทรงจำในอดีตให้ตัวเอง น่าสงสาร

เป็นผู้ถูกกระทำ

ไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ที่บอกไว้ตอนต้นว่าเราเปลี่ยนแปลงเรื่องราวต่างๆได้ก็เพราะแบบนี้แหละ

เราเล่า เราจำ แบบเข้าข้างตนเองเสมอ ไม่แฟร์เลยสำหรับคนที่ตกเป็นคนจำเลยในความทรงจำนั้นๆ

ขอโทษจากใจจริงที่คนที่คอยเอาเปรียบกลับมากล่าวหา(อย่างหน้าด้านๆ)ไม่รู้ว่ะ

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ไม่รู้ว่าทำไม

งงไปหมดแล้วเนี่ย

เอาเป็นว่าใครอ่านแล้วไม่เข้าใจก็ขอโทษด้วย

จะเอาอะไรกับคนแย่ๆอย่างกรู

คนที่คอยจะฉกฉวยโอกาส

เล่นกับความไว้ใจ

ความศรัทธา

ขอบคุณเหล้าที่ร้านตักสุราในคืนนั้นที่ทำให้กล้าที่จะยอมรับความแย่ของตัวเอง

ขอบคุณคนรู้ใจในคืนนั้นที่ทำให้เราเข้มแข็งขึ้นมากว่าน้ำตามันจะไม่ไหลออกมาเมื่อมีพวกแกอยู่ข้างๆ

ขอบใจการพูดคุยโทรศัพท์ในคืนเดียวกันที่ทำให้เรากล้ายอมรับความจริง

กล้าบอกสิ่งที่คิดออกไป

กล้าที่จะบอกว่าเราเสียใจแค่ไหน

และได้คำตอบที่รู้สึกได้ว่าคนตอบไม่ได้ตอบแบบขอไปที

แม้มันจะผ่านมาเป็นปีแล้วก็ตาม

ยืนยันว่า

ทุกวันนี้เข้มแข็ง

พอที่จะลืมเรื่องราวเก่าๆทั้งหมด

รักทุกคนน้า

แหะๆ

Fri, 16 Nov 2007 03:22:17 GMT

วันก่อนกลับไปทับแก้ว บ้านหลังเก่าที่บรรจุความทรงจำไว้มากมาย การไปในครั้งนี้ก็เพราะเหตุผลที่ไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ

ไปเติมพลังชีวิต แต่เชื่อรึเปล่าว่าการกลับไปทับแก้วในครั้งนี้กลับเจออะไรหลายๆอย่างทีร่ดูท่าจะลดทอนพลังมากกว่า

ถ้าไม่นับรวมถึงเงินถุงเงินถังที่ไปทีไรกลับมาตัวเบาทุกครั้ง (ส่วนใหญ่ก็พราะค่าเหล้านั่นแหละ555)แต่สิ่งหนึ่งที่เจอคือ

ความเปลี่ยนแปลง

ผู้คนที่นอกจากจะเปลี่ยนหน้าตาเป็นคนที่เกือบจะรู้จักแล้ว สถานที่ต่างๆก็ยังให้อารมณ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

คนอ...ปัจจุบันไม่ใช่ที่เด็กกิจกรรมอย่างเราๆไปเกยตื้นและรวมหัวจมท้ายกันอีกต่อไป กลายเป็ฯที่เก็บของ

รกๆสกปรกยังไงไม่รู้ ทีสำคัญคนอดูเหงาๆไม่ครื้นเครงและกลายเป็นที่ๆทุกคนจะเข้าไปอย่างเสียมิได้ทุกครั้ง

ข้าวเหนียวเจ้าประจำก็ย้ายมาขายที่หน้าม.แล้ว มันสะดวกขึ้นแต่ไม่มีเสน่ห์เหมือนเคย

แม้แต่โปรดักชันละครของน้องๆปี4ที่ได้ไปเยี่ยมเยียนก็ให้ความรู้สึกแปลกต่างยังไงไม่รู้

เวลาผ่านไป.....ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลง

เราทำอะไรไม่ได้......

อยากให้พวกเราทุกคนกลับไปด้วยกัน

กลับไปใช้ชีวิตด้วยกันเหมือนเดิม

กลับไปทะเลาะกัน

กลับไปไม่เข้าใจกัน

กลับไปหัวเราะ

กลับไปร้องไห้

กลับไปอยู่ด้วยกัน

สิ่งเดียวที่ถ้ามันเปลี่ยนแปลงไปแล้วคงจะเสียใจที่สุดก็คงเป็น ความเป็นเพื่อนนี่ล่ะมั้ง

เอาน่าๆกูรู้ว่าพวกเราคงไม่เปลี่ยนกันง่ายๆหรอก ช่ายมะ

ชีวิต ....คิดถึง

Sat, 10 Nov 2007 10:49:51 GMT

ไม่รู้ว่าทำไม

บางคนเราวิ่งหนี

บางคนเราวิ่งตาม

เหนื่อยก็หยุดพัก

หายเหนื่อยก็วิ่งต่อ

เมื่อไหร่จะหยุดวะ

ไม่เหนื่อยบ้างเหรอชีวิต .....คน

ถ้าชีวิตคือความพอเพียง มนุษย์คงเป็นตว์ชนิดเดียวในโลกที่ไม่มีชีวิต เพราะมนุษย์

ไม่เคยเพียงพอ

รักคนอื่นไม่เคยพอ

ความรักไม่พอจะให้คนอื่น

เป็นคนนี่มันยากเนอะ

ทำไงดีวะ

บ่นไรเนี่ยกรู

โอ้ยยยยยย

ช่วยด้วยเหอะ

เรียนไปทำไม

รักไปทำไม

ทำงานไปทำไม

ก็เพราะไม่เคยพอล่ะมั้ง

พรุ่งนี้ก็คงไม่ต่างจากวันนี้มากนักหรอก

จุดมุ่งหมายเดียวกัน ไม่เคยพอ

มนุษย์มีข้ออ้างสารพัดในการดำรงอยู่

บ้างก็อ้างว่าเพื่อคนอื่น

บ้างก็อ้างว่าเลือกเกิดไม่ได้

บ้างก็อ้างว่าเพื่อตัวเอง

แต่เชื่อเถอะ

เลือกได้ก็คงเลือกเกิดอยู่ดีแหละ

ช่างมันเหอะ....คิดแล้วปวดหัว

คิดถึงทับแก้ว....

คิดถึงอากาศหนาวๆในตอนเช้า

คิดถึงช่วงเวลาก่อนอาทิตย์ขึ้น

คิดถึงองค์พระ

คิดถึงไข่ตุ๋น

คิดถึงข้าวเหนียว

คิดถึงซุ้ม

คิดถึงสะพานข้ามดาว

คิดถึงสระแก้ว

คิดถึงบ้านพี่นา...(สำหรับกินเหล้า)

คิดถึงคนอ....

คิดถึงลานทรงพล

คิดถึงโรงละคร

คิดถึงการทำชุดลีดส์

คิดถึงลาน36ปี

สุดท้ายคิดถึงทุกคนที่เคยเจอมาในชีวิต

LOVE YOU ALL NA JA

Thu, 25 Oct 2007 15:15:30 GMT

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา...แต่ก็แอบใจหายไม่ได้
เมื่อวานนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่วันที่รู้สึกว่าตัวเองมีความสุขมากที่สุด..
อาจจะเป็นเพราะเราต้องมานั่ง
เครียด และ หนักอกหนักใจกับเรื่องเรียน เรื่องทำงานมานานล่ะมั้ง
นอกเหนือไปจากบรรยากาศที่เราเป็นตัวของตัวเอง
ไม่ต้องคอยทำตัวตามกรอบอะไรเหมือนที่เป็นอยู่

แต่การที่ได้พบกับ กลุ่มคน ที่มีประสบการณ์ร่วมที่สำคัญในชีวิตของเรา

และพวกเขาเหล่านั้นก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงมันเป็นเวลาที่มีความสุขจริงๆ
ถึงจะขาดคนอีกหลายคนที่มาไม่ได้ก็ตาม
แต่พวกเราก็เผื่อแผ่พวกเขาเหล่านั้นด้วยการกล่าวถึงอยู่ไม่หยุดหย่อน555

"การเป็นผู้ใหญ่มันไม่ง่ายเลย มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ"

ถ้าเวลามันย้อนไปได้ อยากจะถามกับผู้ใหญ่หลายๆคนว่า ถ้าย้อนเวลาไปได้
อยากจะกลับไปเป็นเด็กบ้างรึเปล่า
วันก่อนได้มีโอกาสไปนั้งสังสรรค์กะพวกพี่เทป พี่จุ๊ พี่วี พี่ดา พี่เต้ พี่ตี่ พี่ปุ้ย
เห็นพวกพี่เขาแล้วรู้สึกได้อ่า
ถ้าเป็นเมื่อก่อน
ประเด็นที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดในวงเหล้า คงจะไม่ใช่ความแย่ของเพื่อนร่วมงาน
การที่ต้องไปประสบพบเจอกับสิ่งแย่ๆในสังคมอย่างนี้(ล่ะมั้ง)
ดูพี่ๆทุกคนโดนทำร้ายมาอ่า
แต่ก็เห็นจุดร่วมระหว่างกลุ่มพวกพี่วีกับกลุ่มเพื่อนเรากันเองนะ
คืออารายรู้ป่ะ
คือทุกคนอยากมาเจอกัน คุยกันเรื่องเก่าๆที่เคยมีร่วมกัน
และแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเก่าเล่าใหม่
มันกลับยิ่งเหมือนเหตุการณ์นั้นๆเพิ่งเกิดขึ้นยังไงไม่รู้ว่ะ
เฮ้อออออ..............
ขอได้ป่ะ
อย่าให้วันนึงเราลืมเรื่องเหล่านี้ไปเลย...รักพวกมึงทุกคนจริงๆนะ
ถ้าวันนั้น วันที่กูอ่อนแอที่สุดจนถึงวันนี้ที่เรากูต้องไปเจอเรื่องราวแย่ๆ
แล้ว
เราไม่มีกันอยู่
เราไม่มีคนให้โทรหา
เราไม่มีคนที่คอยปลอบ (แม้ว่ามันจะเป็นประโยคเดิมๆก็ตาม)
หรือเราไม่มีคนที่ทำให้เรารู้ว่าอย่างน้อยที่สุดเราก็
สำคัญในสายตาพวกเค้า
กูจะอยู่ยังไงวะ
กูจาซึ้งปายหนายยยยยย
นอสตาเจียสุดๆ
โอ้ยยยยย.................ม่ายอยากเป็นผู้ใหญ่เลย ว่ะ
เงินก็ต้องหาเอง
ทำอะไรก็ต้องคิดอย่างรอบคอบ(ขอทำแบบไม่คิดบ้างได้ป่ะ)
ที่สำคัญ.............
กูยางไม่อยากแก่นี่นา...
แต่มะเปงราย
บุดบาเคยบอก
YOUNG AT HEART................ก็ยางดี

ความคิดถึงห้ามกันไม่ได้

Thu, 18 Oct 2007 08:42:03 GMT

จริงๆแล้วขณะนี้อยู่ที่ทำงานคร้าบพี่น้อง แต่แอบมาอัพเสียหน่อยเดี๋ยวจะว่าหายหัวไปไหน

เกรดเทอมนี้ออกแล้วครับ ได้ไม่ต่างจากปริญญาตรีเลยว่ะ ห่าบีบวกกะซีบวก

ไอ้ที่ได้บีบวกนี่เราพลาดตอนกลางภาคเองแหละเลยอดเอไปตามระเบียบ

แต่ที่ได้ซีบวกนี่ดิ

เสียใจว่ะ

ตั้งใจเรียนมากๆ แต่แค่ว่างานทั้ง100คะแนนมันมาจากรายงานตั้ง4ชิ้นแล้วอาจารย์ก็เป็นอารายไม่รู้

มีปัญหากับเรา(รึเปล่า)ก็ไม่ค่อยรู้หรอก อาจจะผิดที่เราเองก็ได้ล่ะมั้งที่พยายามไม่พอ

จะเอายังไงกับชีวิตดีวะ ถ้ายังเรียนแบบนี้ไปห่าหมดสิทธิ์ต่อเอกแหงม

ช่างมันเหอะ มันเป็นเรื่องของอนาคต ส่วนเกรดอีกตัวยังไม่ออกเพราะว่าติด Iกันทั้งบาง

นี่ก็งงๆสั่งให้ทำแบบนั้นแบบนี้ก็ทำตามที่บอกนั่นแหละ

แล้วไงครับ

ทำใหม่เหอะนะนิสิต (อ้าวววว)แต่ก็จำนนด้วยความเป็นนิสิต T T

ชีวิตในโลกแห่งความเป็นจริงมันแย่เนอะ

ตอนนี้ก็ทำงานเป็นทีเอที่ศุนย์ศึกษาต่อเนื่องเข้าเดือนที่สองแล้วก็เรียนรู้ไปเรื่อยทั้งงานทั้งเพื่อนร่วมงาน

ทำให้ได้รู้จักหลายๆคนที่

เหี้ยได้อีก ห่าพอปกติก็พูดจาเลวมากๆพอจะใช้งานปากหวานปากดี กูก็เด็กใหม่อ่านะ

แต่ที่กูไม่พูดไม่ใช่พูดไม่เป็นหรือตามเกมไม่ทันนะเว้ย

รู้จักฉานน้อยไป

คนบางประเภทก็ทำงานไม่ได้เรื่องเล้ยดีแต่เอาหน้า นั่งอยู่ได้ปากก็สั่งไปสิ กูก็ได้แต่มองด้วยความเอน็จอนาถ

แต่ที่แย่กว่านั้นคือสภาพร่างกายที่แบบไม่บายอ่า

เพราะตากฝนวันก่อนแหงม

เฮ้ออออ

พรุ่งนี้ต้องเวิร์คชอพเรื่องการเขียนที่คณะอีกต่างหาก

โอ้ยยยยย เบื่อมีแต่งาน

เอาเหอะวะดีก่าไม่มี

อากาศกำลังเปลี่ยนแปลงขอให้ทุกคนรักษาสุขภาพมากๆนะ เป็นห่วงจริงๆ แล้วก็ดูแล

หัวใจตัวเองดีๆด้วย

ถึงไม่มีใครดูแลให้เราก็ดูแลตัวเองได้นี่นา

เชื่อเถอะไม่มีใครรักเราเท่าตัวเราเองหรอก

คิดถึงทุกคนน้า

กิ๊ก พี่ชายเป็นห่วงเน้อ ต้องอยู่คนเดียวให้ได้นะ ยางงายก็จับฟาโรห์มาฝากสักตัวเน้อ555

กุล อย่าเพิ่งไปหาหมอนะเมิงรอกูด้วย กูห่วงมึงนะห่วงมึงแค่ไหนก็วัดรอบวงรูหมูกดูนะ

ซัน เจอกันแต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนก่อน มึงกะกูใครจะตายก่อนวะ มึงคงทนอ่าเป็ฌนอูฐนี่หว่า

นัท ไม่มีเวลาให้กูเลยนะเมิง ห่า นอยแต่ก็พยายามเข้าจะได้จบทันเวลา

นิค เฮ้ออออออ ไว้ไปเที่ยวกันนะ

เน กูอยากคุยกะมึงนะเนแต่กลัวโทรไปแล้วงึ่มมม เอาเปงว่าอย่าละทิ้งความฝันไปง่ายๆนะ ถึงมึงจะบอกกูว่าชีวิตไม่เปงเหมือนใจก็เถอะ

บัว เหอๆ ขายออกขายดีนะเมิง

บุษ ไว้ไปหาไรแดกกานอีก เอาน่าๆเจอกันอยู่ทุกวัน

โบ หายไปเลยเหวิ่งศรีมณีโบ๋

แหลด เด๋วก็เจอกานแล้วหน่อ มึงจะมาทำให้กูน้ำหนักขึ้นช่ายป่ะ

ป๋า หนุน ขอบใจสำหรับที่เพิ่งทางใจเวลาม่ายมีใครนะ

หมวย มึงเคยบอกกูว่าสิ่งที่กูทำมันเรียกว่าโงหัวไม่ขึ้น มึงก็อย่าเป็นแบบกูดิวะ เขาไม่ได้ดีอย่างที่เห็นหรอก

แยม เราไม่เจอกันเลยนี่นา เรื่องราวมากมายเกิดขึ้น แก้ไขมันด้วยความสำคัญของมิตรภาพและความไว้ใจนะแยม แกทำได้ เชื่อดิ

ลี่ นอยมึงมากๆห่าหายไปเลยนะ ส่งข่าวบ้างก็ยังดี กูน้อยใจนะมึง

เบื่อๆ

Tue, 02 Oct 2007 03:23:00 GMT

ตอนนี้อยู่ที่ทำงานเหอๆ เบื่ออ่านะแต่เพื่อปากท้อง

ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอะไร

มันเหงาๆ

เบลอๆ

เบื่อๆยังไงไม่รู้ว่ะ

คิดถึงชีวิตที่ทับแก้วจริงๆ

เรียนก็ไม่ต้องเครียด

มีพี่ มีเพื่อน มีน้อง ดูแลคอยถามทุกข์สุข

ถ้าวันนั้นมันย้อนกลับมาอีกหนคงดีไม่ใช่เล่น

พรุ่งนี้จะไปทดสอบระดับภาษาเพื่อไปเวิร์คแอนด์แทรเวล

ถ้าได้ระดับสูงถึงจะไปว่ะ ครั้งนี้กะไปหาเงินจริงจังนะเนี่ย

สำหรับเพื่อนๆหลายๆคึนที่กำลังเหงาอยู่เช่นกันก็ให้รู้ไว้นะว่ามีคนคิดถึงมั่กๆๆๆๆๆๆๆๆ

เห็นเขาเขียนถึงบ้านชมพูกะรั้วสีเขียวก็อดซึ้งไม่ได้

ก็นะ

อยู่ตั้งแต่ปี2 ถึงจะต้องออกมาก่อนก็เหอะน้า

หมีมาอีกแล้วน้า

Wed, 29 Aug 2007 03:51:19 GMT

ไม่ใช่ไม่อยากเล่นนาอีสเปซเนี่ย แต่มันยากลำบากเหลือหลาย

พักนี้ก็ยุ่งมากๆ เรียนที่จุฬาทำให้เราได้รู้ว่าเรา โง่ได้อีก555+

ไม่ค่อยเจอครายเลยก็เหมือนๆเดิมซัน บุษ อีกุล อีกิ๊ก ป๊อปก็ได้คุยกันบ้าง

ส่วนที่เหลือ

ตายหมู่กันปายหนายโหมดดดดดด

ยิ่งไอ้พวกบอกว่าเปงเพื่อนสนิทกันแล้วหายไปเนี่ยก็

เอออออ

ช่างมันเหอะ

เด๋ววันหนึ่งก็คงลืมกันไปเอง

วันก่อนได้ดูหนังจีนที่หลิวเต๋อหัวเล่นอ่า ที่กินยาแล้วแก่เร็วอ่า

ร้องไห้ซ้า

ยิ่งตอนที่พระเอกบอกว่า

มนุษย์มีข้ออ้างว่าตัวเองยังไม่ทำนู่นนี่ก็เพราะคิเว่าตัว้องเหลือเวลาอีกเยอะ แต่สำหรับผมแล้ว เวลาไม่มีเหลือพออีกแล้ว

ดูๆไปก็เหมือนเพลงแดนบีมเลยเนอะ

เวลาไม่เคยพอ

จะโลภไปไหนเนี่ยมนุษย์

เวลาไม่พอก็ทำให้มันมีคุณค่าที่สุดดิ จะได้ไม่ต้องมาคร่ำครวญ

แต่บางเวลา ก็เสียดายที่ได้ใช้ไป

ช่ายมะ

เฮ้ออออ

เรื่องนี้เกี่ยวกะความรัก

Fri, 27 Apr 2007 13:59:51 GMT

"ความรักเปรียบเสมือน เหมือนอากาศ

ที่มันช่วยหล่อเลี้ยง ให้ทุกชีวิตได้คงอยู่

มีลมหายใจ

โลกหมุนด้วยความรัก"

เคยฟังเพลงนี้กันบ้างรึเปล่า

เนื้อร้องเต็มๆอ่ามันบอกว่า

"ถึงซับซ้อนแต่สวยงาม ทั้งขื่นขมและอมหวาน

แม้สับสนอยู่เหมือนกัน แต่ฉันยังพอใจ

ร้อนก็ร้อนอยู่เดี๋ยวเดียว เดี๋ยวก็ซึ้งก็สดใส

ทุกข์โศกมาก็หายไป รักให้ครบทุกอย่าง

* จะมาร้ายดียังไง แต่ใจมันยังต้องการ ในทุกๆวัน

โลกหมุนด้วยความรัก

ฉันจะล้มตั้งหลายที ดีที่รักมาฉุดไว้

รักสั่งสอนสิ่งมากมาย ให้หลอมละลายทุกหัวใจ

ความรักเปรียบเสมือน เหมือนอากาศ

ที่มันช่วยหล่อเลี้ยง ให้ทุกชีวิตได้คงอยู่

มีลมหายใจ

โลกหมุนด้วยความรัก

ความรักมีความสำคัญต่อชีวิตเราจริงหรือ?

จากที่เคยผ่านเรื่องราวความรักมา(บ้าง)อ่านะ ถ้าจะมองตามเนื้อเพลงข้างต้นแล้วก็คงจะถูกที่ความรักนั้นได้สอนอะไรให้กับตัวเราหลายอย่าง

หลายต่อหลายคน ความรักได้เข้ามาหาและทักทายในวันที่ท้อแท้หมดกำลังใจ จนทำให้มีความหวังที่จะยืนหยัดใช้ชีวิตต่อไป

ซึ่งในขณะเดียวกัน ความรักก็ได้เดินออกไปจากชีวิตใครบางคนจนทำให้ใครคนนั้นแทบจะหมดกำลังใจที่จะใช้ลมหายใจที่เหลืออยู่

บางครั้งความรักก็ทำให้ชีวิตสดชื่นเหมือนกับฤดูกาลที่สดใส

บางครั้งก็เหมือนกับฤดูมรสุมที่พายุฝนโหมกระหน่ำท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะหดหู่

สำนวนไทยที่ว่า"คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า"ก็คงเป็นมุมมองความรักอีกรูปแบบที่ใช้ได้ดีในยุคปัจจุบัน

ไอ้คนมีก็อยากเลิก ไอ้คนไม่มีก็ขวนขวาย 555+อย่างฉานเป็นต้น

ถ้ามองในมุมของวรรณคดีไทยแล้วมุมมองความรักแบบไหนที่น่าสนใจ

พระลอก็ม่ายหวายว่ะ อมตะเกิน รักกันจนตาย(ห่ากันทั้งโคตร )พระเพื่อนพระแพงก็ม่ายหวาย เกินจริงหญิงไทย555+ หรือจะเปง รามเกียรติ์ อันนี้ก็กว่าจะตามกันกลับมาได้

แล้วไงครับ ไม่เชื่อใจ ให้ลุยไฟพิสูจน์ความบริสุทธิ์(อยากรู้ว่าบริสุทธิ์รึเปล่าก็ลองเองดิวะ)

มาดูมุมมองความรักของฉานกันดีก่า

ฉันเปรียบความรักเหมือนพลุไฟ ที่ต้อง ลงทุนเยอะ น่าตื่นเต้นและรอคอยอยากที่จะได้เห็น

สวยงามบนท้องฟ้า น่าหลงใหล สดใสยามค่ำคืนเหนือแสงดาว

แต่

ก็มอดไหม้เป็นธุลีในเวลาไม่นาน เฮ้อออออออ.........เอาน่าๆๆๆๆ

มันก็ไม่หดหู่ขนาดนั้นหรอก

อย่างน้อยมันก็จุดใหม่ได้เรื่อยๆอ่ะนะ ตราบใดที่ต้นทุน(จิตใจและร่างกาย)มันไม่หมดไปซะก่อน

ช่ายมะเพื่อนๆ

คิดถึงทุกคนเลย

ปล.. จะเถียงว่า โลกไม่ได้หมุนด้วยความรักหรอก ไม่มีความรักโลกก็ต้องหมุนไปตามวิถีของมันอยู๋ดี

ว่าแล้วก็ไปจุดพลุลูกใหม่กันเถอะว่ะ อย่ามัวแต่จ่อมจมและจดจำแต่ความสวยงามของพลุลูกเก่าอยู่เลย

โอ้เมษาหน้าร้อนอ่อนระโหยยยยยยยยยยยยยยยยย

Mon, 16 Apr 2007 13:39:56 GMT

ร้อนมั้กๆๆๆๆๆ คือกรูอ่าตื่นตี3ทุกวันไง ตรงหอนาฬิกาเนี่ยมานก็บอกว่าประมาณ24-26องศา

แต่พอเจ็ดโมงก่าๆ ออกมาส่งของ 35ซะงั้น

ตอนกลับจากส่งของ10โมงก่าๆ

ห่า

ฟาดไป38

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เมืองไทย

จะร้อนไปไหนเนี่ย

อากาศยิ่งร้อน ก็ยิ่งมีแต่คนมาทำให้อารมณ์เสีย ห่า

มาซื้อของร้านกรู

ถาม

มีไก่ไหม

ไก่แม่มึงสิ

ซักพักแม่ตูใช้ให้เปิดถังเอาของ

กรูหาไม่เจอ

ด่ากรูซ้า ด่าว่า ใช้ไม่ได้เรื่องซักอย่าง

เลยแอบสวนไป

ใช้ไม่ได้เรื่องก็ใช้อยู่ได้

ลูกน้องเนี่ยจ้างมาดูแม่ด่าผมเหรอครับ โถๆๆๆๆๆๆ กรูเลยนอยเดินออกจากร้านไปเลย

ที่จริงก็ปวดฉี่อ่านะ ทำฟอร์ม555+

นรกกินหัวแน่กรู

แล้วสงกรานต์ปีนี้เงียบมากๆ ขายของไม่ดีเลย แย่ๆ สงสัยเอาเงินไปซื้อจตุคามกันหมด

เฮ้ออออออ คนไทยหนอคนไทย เมื่อไหร่จะเลิกบ้ากันเสียที

กรูก็บ่นๆๆๆ บ่นเป็นหมีกินผึ้ง

เน็ตก็ไม่ค่อยได้เล่น สเปซเนี่ยจะเน่าแหล่มิเน่าแหล่

เฮ้ออออ....ชีวิต

ฉานได้วันกลับเข้าพระนครแล้วนะ

กลับวันที่ 1 พค.อ่า ดีใจๆ

เค้าท์ดาวน์แล้วเนี่ย

คงได้เจอพวกแกทุกคนง่ายขึ้นอ่านะ

คิดถึงทุกคนเลย

ป๊อป ของอ่าได้แล้น ขอบใจมาก แม่กูเปิดดูก่อนกูอีก นึกว่าลูกชายสั่งหนังสือโป๊มา555+ คิดถึงมึงนะแหลด

ซัน เหอๆ ได้ข่าวว่าอดไปเที่ยว ไว้เจ้กลับไปแล้วค่อยไปแรงที่บางกอกกัน

กิ๊ก ไปภูเก็ตเนี่ย สับปะรดเยอะน้า แต่ช้างมันกินอ้อยนี่หว่า555+

กุล งานกะ บานอ่ามันสะกดคล้ายกัน แต่มันไม่ง่ายเหมือนกันหรอกนะ โอ๋ๆๆ ล้อเล่นๆๆ รักๆๆ

บุษ ตอนนี้ก็เยะไปแล้วกันผ้าอ่า หาเงินไปก่อนค่อยมาผลาญที่พระนคร หุๆ เอ่อๆๆๆๆๆ ตกลงจะอ้าโหหหหห สิ เปล่าเนี่ย5555+

แยม นี่ก็งงๆ เอาไว้ไปงงกันต่อที่จุฬาแล้วกัน

หมวย เฮ้ออออ คิดถึงว่ะ หายไปไหนวะ อย่าลืมที่สัญญากันไว้

ไอซ์ ตั้งใจนะเว้ยๆๆๆๆ

เน หายไปเลยยยยยยย

โบ กะ แก้ว กะ หญิง ก็หายยยยยยยยย วอดวี555+

ป๋า กะหนุน เฮ้อออ...คิดถึงว่ะ แต่เด๋วก็เจอกานน

น้องๆที่รักทุกคน คิดถึงมั่กๆๆๆ ถ้ายังไงจะกลับไปเยี่ยมเน้ออออ

พร่ำเพ้ออออ......อีกแว้วนะกรู

Sat, 07 Apr 2007 13:47:15 GMT

มาอัพสเปซแล้วเน้ออออออ...

ตั้งใจอ่านกันหน่อยนะ

ไม่มีไรหรอก

พร่ำเพ้อตามเรื่อง

เคยฟังเพลง

สั่งให้ฉันนั้นหยุดรักเธอ สั่งให้ฉันนั้เลิกคบเธอ

เหมือนกับสั่งให้หยุดหายใจยังไงอย่างนั้น

สั่งให้ฉันต้องหยุดรักเธอ เท่ากับฉันต้องหยุดหายใจ

ถ้าฉันขาดเธอไปรับรองจะต้องขาดใจตาย

ในทุกวันนี้ที่ได้ฟังเพลงนี้กล้าพูดได้ว่ามันไม่จริงเลย

แม้ว่าการที่จะหยุดรักใครสักคนมันยากลำบากต้องใช้เหตุผลสารพัดมาประกอบ

เพราะเรามักจะหลอกตัวเองเสมอว่าเขายังรักยังห่วงเราเหมือนเก่า

แต่เชื่อรึเปล่าว่า

สิ่งที่ช่วยให้เราตัดใจได้ดีที่สุดก็คือ

การตระหนักถึงคุณค่าของตัวเราเอง

เมื่อเราโดนกระทำด้วย

สายตาที่เย็นชา

ถ้อยคำที่ห่างเหิน

และการทำเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้า

ไม่นานเราก็จะรู้สึกว่า

ไอ้นี่มันเป็นใครวะ

มันทำอย่างนี้ได้ไงวะ

ทำเหมือนเราเป็นตัวห่าอะไรสักอย่างที่คอยตามติด

จริงอยู่ว่าคนเราเปลี่ยนแปลงได้ทุกเวลา

แต่แท้ที่จริงแล้วเราก็แค่มีหน้ากาก

ที่แสนจะจอมปลอมมาปิดบังตัวตนที่แท้จริงของเราเอาไว้

เชื่อว่าในทุกวันนี้ ที่คนๆนั้นแสดงออกมาก็คงเป็นตัวตนที่แท้จริง

ที่ผ่านมามันก็แค่การแสร้งทำ

หุๆ

มันก็เป็นแค่เพียงภาพลวง....หลอกกัน

เพลงนีคงเข้ากับคนประเภทนี้ได้ดี

อย่าพูดเลยว่าข้ออ้างที่ห่างออกไปเพราะไม่ชอบอยู่กับใครนานๆ

ไม่ชอบยึดติดกับใคร

กล้าพูดรึเปล่าว่าถ้าเจอคนที่รักจริงๆจะไม่อยากเอาตัวไปผูกติดกับเค้า

ส่วนคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย

เมื่อมีผลประโยชน์ก็คงอยู่ด้วยได้

แต่

พอหมดประโยชน์ก็ทำทุกวิถีทางที่จะหลีกหนีออกมา

คงพูดได้ไม่เต็มปากหรอกว่าลืมทุกอย่างได้ในตอนนี้

แต่ทุกวันนี้มีอะไรต้องทำ ต้องคิด ต้องรับผิดชอบ มากมาย

อีกไม่นานภาพแย่ๆของคนแย่ๆก็คงถูกลบไปจนหมด

คนเราอ่านะ

มันรักตัวเอง

มันทำร้ายตัวเองไม่นานหรอก

ต่อไปชีวิตคงพบอะไรใหม่ๆ

ความทรงจำแย่ๆในเรื่องนี้คงกลายเป็นบทเรียนราคาแพงที่สอนไม่ให้

เราเอาชีวิตไปผูกติดกับใครง่ายๆ

เพราะฉะนั้นก็อยากเตือนทุกๆคนว่าเวลาที่เรารักใคร

หรือใครมารักเราก็ให้แสดงตัวตนที่แท้จริงให้เขาเห็น

อย่าหลอกตัวเอง

อย่าแสร้งทำ

คนเรามันทำได้ไม่ตลอดหรอก

If I could changed the past,I would not know you..........

คิดถึงเพื่อนๆทุกคน

ความทรงจำของเพื่อนๆๆ กูอยากเก็บไว้นะ

ไม่ลืมหรอก

แต่ความทรงจำบางอย่างนี่ดิ

เหอๆ

สเปซที่ยาวที่สุดในชีวิต

Wed, 28 Mar 2007 12:17:49 GMT

เธอรู้ดีทุกอย่าง ว่าใคร คือคนที่รักและยังหวังดีเรื่อยไป โดยไม่มีข้อแม้

แต่แล้วเธอก็ยังทอดทิ้ง ปล่อยฉันให้จำภาพเธอ คิดถึงเธอ อยู่ทุกลมหายใจ

แค่อยากรู้ จากวันที่ธอหายไป เธออยู่ที่ไหน เธออยู่อย่างไร สบายดีรึเปล่า

ส่วนฉัน ก็ยังคงเหมือนเก่า คนที่ชีวิตไม่มีวันคิดลืมเธอได้เลย

แต่เธอคงลืมไปแล้ว ว่าฉันยังมีลมหายใจ

เธอคงลืมแล้วว่าฉันนั้นอยู่ที่ใด

วันใดทีเธอรู้ ว่าฉันนั้นหมดลมหายใจ

เธอเองจะคิดเสียใจบ้างไหม

กับการลืมคนที่รักเธอ

คนที่ถูกลืม

ศิรศักดิ์

เคยบ้างรึเปล่า ที่อยู่ดีๆ ก็นึกย้อนไปในอดีตแล้วพบเหตุการณ์ที่เราไม่อยากนึกถึงมัน

ถ้าจะบอกว่าไม่อยากนึกถึงก็คงไม่ถูกเสียทีเดียว

ความทรงจำ บางครั้งก็แวะเวียนมาทักทายอย่างไม่ตั้งใจ โดยที่เราไม่รู้ตัว

ช่วงเวลาที่นึกย้อนกลับไปนั้นมันช่างมีความสุข แต่สุดท้าย กลับต้องมานั่งทุกข์ใจทุกครั้งที่ต้องยอมรับความเป็นจริงที่ว่า มันไม่มีอีกแล้ว

ต้องเสียน้ำตาทุกครั้งเมื่อนึกถึงคนที่เคยอยู่ร่วมกัน

คนที่เคยเคียงข้างเวลาที่ท้อแท้ เพราะในวันนี้เราต้องยืนอยู่คนเดียวโดยลำพัง

เมื่อตอนปี 1 ความทรงจำในตอนนั้นมันทั้งสนุกสนาน

ตื่นเต้นและเป็นช่วงลิ้มลองชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างครื้นเครง

กิจกรรมมากมายที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ก็รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่นึกถึง

พอล่วงเลยเข้าปีที่สอง

ในฐานะรุ่นพี่แล้วดูจะต้องเสียสละอะไรมากมาย แต่ผลตอบกลับมานั้นคุ่มค่า แค่คำว่าพี่ ที่น้องๆเรียกเพียงคำเดียว ก็ทำให้ความเหนื่อยอ่อนทั้งหมดที่มีมันสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว

แล้วเวลาก็เลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จนขึ้นเป็นพี่ใหญ่สุด สำหรับผมแล้ว เป็นปีที่มีเหตุการณ์อะไรมากมายในชีวิต

ผู้คนเดินผ่านเข้ามาในชีวิตมากมาย

เพื่อนสนิทถูกลดทอนความสำคัญลงอย่างไม่ตั้งใจ

ความสุขจากการดูแลคนที่เรารักมันเหมือนทำให้ตาเรามืดบอดลงไป

แม้ว่าจะคอยพยายามเตือนตัวเองตลอดเวลาถึงความรักที่ไม่ชัดเจนในครั้งนี้

ท้ายที่สุดทุกๆอย่างก็จบลงจากความพลั้งพลาด สายตา คำพูด และความไม่เข้าใจ

ไม่เคยคิดโทษใครเลยจริงๆ ผมเชื่อว่าชีวิตใครต่างก็มีทางเลือกของตัวเราเอง คอยตอบคำถามตัวเองเสมอว่า

ที่ผ่านมานั้น มันคงเป็นเพียงลมปากหรือการพูดออกมาอย่างไม่ทันได้ยั้งคิด แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรในตอนนี้ก็ทำให้เสียใจอยู่ดี

ความหวังดี การเอาใจใส่ดูแล และทุกๆอย่างที่ทำให้ไป ในวันนี้สิ่งที่ได้กลับมาคือ ความว่างเปล่า และความดูดาย

การไปต่างประเทศของป๊อปทำให้เราได้ฉุกคิดอะไรหลายอย่าง เราเริ่มที่จะหมางเมินและไม่ใส่ใจดูแลเพื่อนตั้งแต่เมื่อไหร่ น้ำตามันไหลออกมาเองในวันที่ได้อ่านข้อความสั่งลาของป๊อป

เราไม่ได้ต่างจากคนๆนั้นเลย เราก็ดูดายในความเอาใจใส่ของเพื่อนๆตลอดมา

จึงทำได้เพียงใช้เวลาที่เหลืออยู่กับเพื่อนๆให้มีความสุขที่สุด

ในวันนี้ที่ยืนอยู่เพียงลำพังกับความทรงจำอันร้าวราน

มีเพียงเราที่ต้องผจญกับห้วงเวลาในอดีตที่เข้ามาทำร้ายจนชาชิน

แต่ยังโชคดี ที่ความทรงจำคงไม่ได้มีเพียงเรื่องเดียวให้นึกถึง

เพื่อน ยังคงเป็นคนสุดท้ายที่เรานึกถึง แต่ พวกเค้าก็อยู่กับผมเสมอ แม้เวลามันจะผ่านไปแสนนาน

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ทำให้เวลาที่อยู่ในทับแก้วเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิต

ทุกคนได้เข้ามาเติทสีสันให้ชีวิตมหาวิทยาลัยของผมไม่จืดชืดและเลือนหายไปตามกาลเวลา

คิดไม่ออกเหมือนกันว่า

ถ้าในวันที่ผมท้อแท้ที่สุดในชีวิตแล้วไม่มีเพื่อนๆทุกคน ผมจะอยู่ได้ยังไง

ฉันคิดถึงเรื่องราวเมื่อวาน ตอนที่มีสองเรา

ความทรงจำที่เป็นคล้ายเงา

รู้ทั้งรู้ว่าเธอต้องไป แต่ใจไม่ยอมรับฟัง

ฉันนั้นหวังให้มันเนิ่นนาน

บางเวลาไม่เคยรู้ตัว ว่าเธอสำคัญเท่าไร

ทำให้เราได้มองข้ามไป

กาลเวลาไม่เคยรั้งรอ กับโลกที่มันหมุนไป

ความเป็นจริงไม่เคยบอกเธอให้เข้าใจ

เมื่อมองหน้ากันยิ่งจำเอาไว้ ถ้อยคำร้อยพันก็หมดความหมาย

อาจจะสายไป ที่ฉันจะแก้ตัวใหม่

แต่ฉันนั้นยังรออยู่เสมอ เฝ้าคิดถึงวันที่จะได้เจอ

เธออยูหนใด ในโลกที่มันกว้างใหญ่ ไกลออกไป

เพลงๆนี้ให้เพื่อนๆทุกคนเลย

รักเพื่อนๆทุกคนนะ ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอกันอีก

ความทรงจำที่ได้มาจากทุกคนจะอยู่ในจิตใจตลอดไป

บ้าไปแล้วกู

Mon, 26 Mar 2007 12:57:12 GMT

บางทีเราก็วาดหวังว่าอะไรๆที่มันกำลังจะจบลงคงจะ จบลงด้วยความสวยงาม

คิดหวังไปต่างๆนานา ว่าท้ายที่สุดจะเหลือแต่ความทรงจำ ความคิดถึง และความอาลัยอาวรณ์

ตอนนี้ผมเหลืออะไรรู้ไหมครับ

ความทรงจำสุดท้ายที่ไม่อยากจำ

การโดนนินทานี่มันแย่เนอะ

ยิ่งจากปากของคนที่ไม่รู้ความจริงด้วยแล้ว

เฮ้อออออ......คนหนอคน

ปากหนอปาก

แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง

กูอ่า มันคนที่ออกมาแล้ว

แต่น้องที่มันโดนนี่สิ

เฮ็ออออออ...

เห็นทีคงต้องไปจัดการเสียหน่อย

ตอนแรกก็กะจะให้อภัยแล้วอ่านะ

เห็นว่าเป็นเด็ก

แต่สุดท้ายเด็กนี่แหละ

มันพอจะสอนได้

แก่เกินไปมันจะสันดานเสียไปซะก่อน

เพื่อนซันเด๋วคงต้องขอแรงนิดหนึ่ง

เจอกัน

ไอ้น้องปากสวะ

จำไว้ว่า

ไม่เคยมีใครกล้าทำกูก่อน

และกูก็ทำลายชีวิตคนๆหนึ่งได้ไม่อยาก

นะ

เฮ้อออออออ...ดูใจร้ายว่ะ

แต่ก็..คนที่กล้าแอบอ่านข้อความคนอื่นแล้วมาเล่าต่อกันอย่างสนุกปาก

โดยที่ไม่รู้ถึงเรื่องราวที่แท้จริง

เลวที่สุดแล้ว

เอ............หรือกูจะแจ้งความฐานละเมิดดีวะ

อย่าเลย

เดี๋ยวดัง

5555+

เจอกันแน่

ที่ผิดที่สุดคือมัน

ไม่ได้รู้จักกูเลย

แล้วคนที่มันนินทาก็เพื่อนมัน

ต่อไปใครจะคบมึงวะ

เด๋วพี่จะไปโปรดสัตว์ให้แล้วกัน

อย่าหนีไปเสียก่อนนะ

คนเราต้องกล้วเผชิญความจริง

ช่ายป่ะ

อักษร36 ทุกคน555+

แย่ๆเนอะ อะไรๆในตอนนี้

Wed, 21 Mar 2007 13:27:34 GMT

วันนี้ก็วันที่21แล้วนา อีกสองวันก็จะกลับแล้ว

งงๆว่ะ

รู้สึกเคว้งๆอย่างบอกไม่ถูก เหงา เบื่อ ท้อแท้ เกลียดตัวเองตอนนี้ที่สุด

เมื่อไหร่จะทำตัวเป็นผู้ใหญ่เสียทีวะ มองกลับไปอดีตอยู่นั่นแหละ

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่มีแต่เรื่องไม่ค่อยดีเข้ามาในชีวิต

อากาศแย่ๆ เกรดแย่ๆ คนแย่ๆ สุดท้ายกูก็ทำตัวแย่ๆ

เด๋วคืนนี้เอาให้เมา

แล้วก็คงจะผ่านคืนนี้ไปได้อีกคืน

เมื่อวานนี้ย้ายออกจากหอ รู้สึกแย่มากๆ รู้สึกใจหาย แล้วก็อาลัยอาวรณ์อย่างบอกไม่ถูก

มันคงเป็นที่ที่เกิดเรื่องอะไรต่อมิอะไรมากมาย

เป็นที่ที่เริ่มอะไรหลายอย่าง

และหลายอย่างก็จบลงที่นั่นเช่นกัน

ตัดใจ แล้วก็ต้องทำใจล่ะมั้ง

อะไรผ่านไป

ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลง แต่เราก็ยังคงต้องอยู่

เมื่อไหร่จะเข้มแข็งเสียทีวะ

อีกกี่วันที่ต้องรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

อีกกี่วันที่ต้องนึกถึงแต่ภาพเดิมๆ

อีกกี่วันที่ต้องเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

อีกกี่วัน อีกกี่วัน

บ่นๆๆๆๆๆๆ

บ่นเปงหมีกินผึ้ง

เฮ้ออออออ...กรูพล่ามไรเนี่ย

Sun, 18 Mar 2007 13:29:01 GMT

วันนี้ไปงานบวชไอ้ป่านมา ตอนนี้ก็เป็นพระป่านไปแล้ว

เห็นแล้วก็ปลื้มใจกับน้องไปด้วย แต่พักนี้เดินสายงานบุญมากๆ

ตอนนี้ยังอยู่ที่ทับแก้วอยู่เลย

อยากเก็บเวลาอยู่ที่นี่นานๆไม่อยากไปไหนเลย

เฮ้อออออออ.........

พรุ่งนี้ประกาศผลสัมภาษณ์แล้ว ตื่นเต้นเหมือนกานนนนนนะเนี่ย

ตอนนี้ทุกๆอย่างมันกำลังเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ค่อยๆจบ ค่อยๆเริ่ม

แหะๆ ใจหายแว้บบบบ

เอาน่า

พรุ่งนี้มันก็เป็นสิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้นี่เนอะ

อีก2วันก็จะจากทับแก้วไปแล้ว

เข้าใจนะว่าคงไม่ได้จากไปตลอดแต่....ต่อไปก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่เป็นบ้านเหมือนเดิมอีกแล้วนี่เนอะ

เฮ้อออออออ........

รักทับแก้วชิบหาย

ถึงมันจะมีทั้งเรื่องดีๆๆที่สุดในชีวิตจนเรื่องที่แย่ที่สุดก็เถอะ

ทับแก้วก็เปรียบเสมือนกล่องความทรงจำใบใหญ่ที่สุดในชีวิตก็เป็นได้

แต่สักวันหนึ่ง

เราจะกลับมาเปิดกล่องใบนี้ดูด้วยกันอีกครั้งเนอะ

รักเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคนมากๆ